Joris in de Challenge van Geraardsbergen

dooradmin

Joris in de Challenge van Geraardsbergen

Afgelopen zondag stond ik aan de start van de Challenge Geraardsbergen (1.9-90-21). Een wedstrijd waar ik toch al enkele maanden naar uitkeek…

Ondanks een hobbelige voorbereiding ( vaak ziek geweest, allerhande verbouwprojectjes thuis die wat groter uitvielen dan oorspronkelijk voorzien,…) stond ik met heel veel zin om 11u op het strand van de Gavers. Ik voelde me klaar om het warme water in te duiken en er een leuke wedstrijd van te maken. De topconditie was er niet, maar er was toch voldoende om het degelijk te kunnen doen, dacht ik.

Ik had alvast de dagen ervoor beter iets aandachtiger op het plannetje van het zwemparcours gekeken, want de 1900m zwemmen leek eindeloos. Elke keer opnieuw een bocht waarvan ik dacht dat het de laatste was, elke keer opnieuw een lang recht stuk waarvan ik hoopte dat het gezichtsbedrog was. Na 38 minuten de fiets op. Geen supertijd, maar al bij al nog wel ok voor een non-wetsuit zwem.

Op de fiets probeerde ik meteen stevig door te rijden met de mensen rondom me (uiteraard steeds op gereglementeerde afstand). Waar we in het begin nog vrij veel slingerden en de kleine baantjes opzochten, bleek het tweede deel van het parcours toch vooral uit lange rechte stukken te bestaan. Dzu…  het zou 1 van die dagen worden, waarbij ik spijt zou krijgen dat ik mijn tijdritfiets in 2014 verkocht.  Ik kon de mannen op de tijdritmonsters behoorlijk volgen, maar merkte toch dat het me meer krachten kostte dan hen. Nu ja, het was wat het was en op de muur van Geraardsbergen reed ik ze er dan toch maar fijntjes af 😉. Na 90 km en 2u 39’ draaide ik vrij comfortabel de wisselzone in.

Eens de loopschoenen aan voelde ik de echte uithoudingsflow. Ik vond een tempo (rond de 4’30) dat ik perfect kon blijven lopen, maar kon niet harder afzien om te gaan versnellen. Een gevoel dat ik de week ervoor op de faluintjesloop wél had gevonden. Ik nam elke bevoorrading uitgebreid aan, en zocht opnieuw het 4’30-tempo. Na 1u 33 op de halve marathon en 4u57 in totaal kwam ik voldaan over de finish. Het werd geen superwedstrijd, maar wel een degelijke. In elk geval goed genoeg om heel leuk te vinden. Vooral heel blij dat ik deze mooie organisatie in eigen land eens kon beleven. Twas de moeite! En nu? Op naar kwarttriatlon Oudenaarde en Berlare, enkele  loopwedstrijdjes, een duathlon, een halve marathon ergens in november en misschien start ik wel eens in de hel van Kasterlee op het einde van het jaar. Naar het schijnt zou dat ook de moeite zijn… 😉

 

uitslag vind je hier.

Over de auteur

admin administrator